Αψεγάδιαστο τριφύλλι

 

Πρίν την ανάλυση του αγώνα, οφείλω στην συνείδηση μου να αναφερθώ στο τραγικό γεγονός που εξελίχθηκε στην Νέα Φιλαδέλφεια την Δευτέρα.

Σε έναν τόπο όπου το μισός για το διαφορετικό δολοφόνησε την αγάπη ενός μικρού παιδιού. Γιατί η υποστήριξη μιας ομάδας είναι συναισθήματα και επιλογές ενός μικρού παιδιού. Κανένας δεν έγινε ποτέ του φίλαθλος μιας ομάδας με βάση πολιτικές ιδέες, επιτυχίες στο χορτάρι ή στα οπαδικά δρώμενα. Όλοι έγιναν μια ομάδα σε μια τρυφερή ηλικία και αυτό αντανακλούσε την σχέση με αγαπημένα άτομα. 

Από αυτό λοιπόν δεν γίνεσαι δολοφόνος. Οι δολοφόνοι δεν έχουν χρώματα, οι δολοφόνοι δεν είναι οπαδοί είναι γελοίοι φασίστες που τρέφονται από το μισός για να καλύψουν τα κενά των ζωών τους.

Αυτοί όμως πρέπει να απομονωθούν από το υγιές κομμάτι των οπαδών και των φιλάθλων. 

Τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του θύματος και καλό παράδεισο στο παιδί.

Ας ελπίσουμε κάποτε να γίνουμε Κολομβία...

Τώρα για τον αγώνα. 

Τι να πει κανείς;

Ο Παναθηναϊκός γέμισε περηφάνια τον κόσμο του αντιμετωπίζοντας την Μαρσέιγ λες και ήταν ο Ιωνικός. 

Η χρησιμοποίηση των Βαγιαννίδη, Mancini, Verbic ξάφνιασε τον κόσμο αλλά ο προπονητής του Παναθηναϊκού δικαιώθηκε πανηγυρικά για τις επιλογές του.

Ο Βαγιαννίδης όργωσε την δεξιά πλευρά χωρίς να βλέπει του (πανάκριβους ) αντιπάλους του. Έκανε την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του στον αγώνα με τον πιο δυνατό και διάσημο αντίπαλο. Καλύπτει πλήρως τις αμφιβολίες που δημιούργησε ο Κώτσιρας στο προηγούμενο αγώνα περί απόκτησης παίκτη στην θέση. 

Ο Mancini όταν συνδέθηκε η επιθετική τριπλέτα με την υπόλοιπη ομάδα έκανε πλάκα δημιουργώντας συνεχώς κινδύνους για την άμυνα των Γάλλων.

Ο Verbic δεν πρόλαβε να φανεί αρκετά καθώς στο πρώτο ημίχρονο η επίθεση δεν είχε συνδεθεί με την υπόλοιπη ομάδα στον βαθμό που έπρεπε αλλά αρνητικός δεν ήταν.

Ο Ruben δίδαξε για άλλη μια φορά πως παίζεται η θέση όντας ο κορυφαίος του γηπέδου και όταν έχεις γύρω σου τους συγκλονιστικούς Vilhena Djuricic είναι πολύ πιο εύκολο να λάμψεις.

Το δίδυμο Jevdaj Magnusson τα πήγε εξαιρετικά δεδομένων των αντιπάλων και ο Brignoli οργάνωσε την ομάδα από πίσω με μαεστρία σπάζοντας το pressing των Γάλλων με μπαλιές ακριβείας (συνήθως στον Βαγιαννίδη).

Οι αλλαγές βοήθησαν την ομάδα να συνεχίσει να είναι πιεστική και να ενωθεί καλύτερα η επιθετική γραμμή.

Η νίκη και πάνω από όλα η ολοκληρωτική ισοπέδωση του αντιπάλου είναι έχει ονοματεπώνυμο που ακούει στο όνομα Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Την προηγούμενη εβδομάδα γράψαμε για το πρώτο αγώνα του Παναθηναϊκού του Γιοβάνοβιτς, χωρίς άγχος και πρέπει, αυτό που είδαμε είναι μια ομάδα επιθετική με σκοπό να κυριαρχήσει πλήρως.

Η εικόνα αυτή γέμισε τον κόσμο με αισιοδοξία εν όψει του δεύτερου αγώνα στην κόλαση του Βελοντρόμ.

Ο Παναθηναϊκός δεν έγινε φαβορί αλλά έδειξε ότι ανήκει σε αυτό το επίπεδο. Παραμένει η ομάδα χωρίς άγχος και έχει να κερδίσει μόνο αντιμετωπίζοντας μια ομάδα αυτού του επιπέδου.