Μετά από καιρό είπα να γράψω κάτι, να κάνω το δικό μου ποδαρικό στο νέο έτος και να σας ευχηθώ υγεία και πολλές επιτυχίες στη ζωή σας. Κάτι που δυστυχώς δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι θα δούμε στον Παναθηναϊκό, όπου συνεχίζει να κυβερνά ο Γιάννης Αλαφούζος.
Πάμε να πούμε τα πράγματα όπως είναι. Πλέον τα γλυκόλογα έχουν στερέψει, όχι γιατί δεν θέλω να πω καλά λόγια, αλλά γιατί δεν βρίσκω πια να πω. Είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, ειδικά στα του Παναθηναϊκού, και γι’ αυτό ακόμα και τώρα ψάχνω μια μικρή ακτίνα φωτός. Σε αυτό το κείμενο, όμως, δεν θα το κάνω.
Πάμε λοιπόν μαζί να βρούμε μια ποδοσφαιρική λογική στο νέο project που έχουν αναλάβει ο Μπενίτεθ με τον Μπαλντίνι και ο Κορόνα με τον Κοτσόλη.
Αρχικά, όλο το προηγούμενο διάστημα ακούγαμε για πολλές αλλαγές στο ρόστερ και ότι όσοι δεν μπορούν θα φύγουν. Μέχρι στιγμής κινητικότητα δεν βλέπουμε, πέρα από την αποχώρηση του Μπρέγκου και τη διαφαινόμενη πώληση του Τετέ. Η τελευταία λοιπόν προσπαθώ μέρες να την καταλάβω και δεν μπορώ.
Όταν θέλεις να κάνεις rebuild, σαφέστατα πρέπει να πάρεις γενναίες αποφάσεις, αλλά ταυτόχρονα οφείλεις να κρατήσεις και κάποιους που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Αν υπάρχει κάποιος τέτοιος, αυτός είναι ο Βραζιλιάνος. Είμαι σίγουρος ότι θα μου απαντήσετε πως «θέλει ο ίδιος να φύγει». Δηλαδή, αν πάει ο Ράφα και του παρουσιάσει ένα σοβαρό πλάνο και του πει πώς θα τον χρησιμοποιεί, ο Τετέ στα 25 του θα θέλει να γυρίσει στη χώρα του; Μου φαίνεται ότι για άλλη μια φορά παίρνουν την εύκολη απόφαση και δεν θέλουν να ασχοληθούν πραγματικά με το project.
Εδώ δημιουργούνται και άλλα ερωτήματα. Τι ποδόσφαιρο έχει στόχο να παίξει ο προπονητής, ώστε να πει ότι «δεν με καίει να τον πουλήσω»; Τι παίκτες θέλει να φέρει το νέο τμήμα scouting/recruitment που έχει διαμορφωθεί; Αλήθεια περιμένω να πάρω κάποιες απαντήσεις που δεν πήρα αδικαιολόγητα σε καμία συνέντευξη Τύπου, αλλά ούτε δικαιολογημένα στο γήπεδο.
Οι πρώτες μεταγραφές που έχουν γίνει έχουν ένα κοινό: παίκτες από την Ελλάδα με όρεξη για το βήμα παραπάνω. Πάμε πάλι όμως στο ποδοσφαιρικό κομμάτι. Σε μια ομάδα που δεν έχει δημιουργία, πώς θα φανεί χρήσιμος ο Παντελίδης; Πώς θα παίρνει την μπάλα ο Τετέη ώστε να την σπάει σωστά, όπως ξέρει; Πού θα βρει χρόνο ο Κοντούρης πέρα από το Κύπελλο, όταν κάθε ματς για τον Παναθηναϊκό είναι τελικός;
Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί θα μου πείτε ότι οι κρίσιμες μεταγραφές θα μας δώσουν πολλές απαντήσεις. Αυτό που φοβάμαι είναι ότι ακόμα και αυτοί οι παίκτες δεν θα έρθουν με κάποιον συγκεκριμένο στόχο, αλλά απλώς επειδή είναι καλύτεροι από τους υπάρχοντες. Για παράδειγμα, ο Αντίνο –που όντως η περίπτωσή του παίζει σοβαρά για τον Παναθηναϊκό–, τι ακριβώς χαρακτηριστικά έχει που τον κάνουν ιδανικό; Ειδικά τώρα που ακούγεται όλο και περισσότερο ότι δεν θα πάρουν δεκάρι, ποιος θα δημιουργεί; Ο Αντίνο και ο Πελιστρί; Ο Τάσος και ο Ντζουρί;
Για να μην φανώ κακός, δεν λέω ότι διαφωνώ με τα πάντα. Απλώς δεν καταλαβαίνω πώς και γιατί γίνονται οι κινήσεις και με τι λογική θα έρθουν οι επόμενοι. Μακάρι να ξέρουν οι υπεύθυνοι, που σίγουρα είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους και καλύτεροι από εμένα. Όμως βλέπω κάποια πράγματα που δεν βγάζουν νόημα και δεν ξέρω πού βαδίζουμε ως ομάδα.
Ένα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας: αν η ομάδα δεν γίνει του Μπενίτεθ, θα γίνει του Αλαφούζου. Και τότε το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο με τα προηγούμενα 16 χρόνια.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου