Το βραδύ πέρασε δύσκολα, αλλά προσωπικά έγινα Παναθηναϊκός στα πολύ δύσκολα οπότε η τωρινή κατάσταση μου γεννάει άλλα συναισθήματα. Έγινα Παναθηναϊκός από παιδάκι αλλά ποτέ σαν έφηβος δεν ασχολήθηκα. Όπως εγώ έτσι και πολλοί από την γενιά μου δεν μας άρεσε η σαπίλα του ελληνικού πρωταθλήματος. Κάποιοι ασχολήθηκαν με το μπάσκετ κάποιοι ασχολήθηκαν με το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και λίγοι ασχολήθηκαν ενεργά με το ποδοσφαιρικό τμήμα του Π.Α.Ο.
Όλα άλλαξαν για εμένα το καλοκαίρι του 2018. Όταν μαθαίνεις ότι η ομάδα δίνεται φαβορί για υποβιβασμό επειδή κάποιος τράβηξε την πρίζα με αποτέλεσμα να μπορούμε να κάνουμε μια μεταγραφή ελεύθερου ξένου, να γεμίσει η ομάδα με παιδιά από τις ακαδημίες και να έχουμε και μια απαγόρευση να βγούμε Ευρώπη για τρία χρόνια.
Το σύνολο που έφτιαξε τότε ο Γιώργος Δώνης ήταν αυτό που έφτιαξε τους ισχυρούς δεσμούς με την ομάδα. Δύο χρόνια μετά ήρθε ο ίδιος κάποιος με πριν να διαλύσει με το έτσι θέλω αυτό το επιτυχημένο project. Ακολούθησαν οι Πογιάτος Μπόλονι με το ποδοσφαιρικό τμήμα να επιστρέφει στο απόλυτο 0.
Και εκεί εμφανίζεται στην ομάδα ο Γιοβάνοβιτς. The rest is history που λένε κύπελλο στην πρώτη χρονιά και μαγική πορεία για το πρωτάθλημα την δεύτερη χρονιά. Στο προτελευταίο αγώνα η ομάδα έχει βρεθεί με την μισή ομάδα με θέματα υγείας και ο ίδιος κάποιος της εξασφαλίζει ΜΙΑ ημέρα μόνο. Ο κάποιος που δεν δίνει το ανάλογο μπάτζετ που θα διευκολύνει τον Γιοβάνοβιτς στις μεταγραφικές κινήσεις για να έρθει ουσιαστική αναβάθμιση στο ρόστερ.
Και τώρα που μάλλον τελείωσαν όλα έχω δύο πράγματα να πω. Πρώτον συγχαρητήρια σε όλο το staff και τους παίκτες για την φετινή υπέρβαση που κατάφερε να γυρίσει αρκετούς από την γενιά μου δίπλα στην ομάδα.
Δεύτερων τώρα που τελείωσε αυτό το σάπιο πρωτάθλημα, αυτής της σάπιας χώρας, ήρθε η ώρα να παίξουμε στην Ευρώπη εκεί που ανήκει ο Παναθηναϊκός και ας αφήσουμε τις υπόλοιπες ομάδες να περηφανεύονται ότι είναι πρωταθλητές Ελλάδας, λες και αυτό είναι κάτι θετικό.
Ο κάποιος αυτός σε κάθε κρίσιμη στιγμή είναι εκεί για να κάνει ένα σημαντικό λάθος, να μας γυρίσει λίγο πίσω, να κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Μα ποτέ δεν φεύγει, ποτέ δεν μας αφήνει ήσυχους. Αλλά αυτός ο ίδιος κάποιος στο τέλος της μέρας έχει όνομα. Λέγεται Ιωάννης Αλαφούζος (?)!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου