Η τύχη είναι στα χέρια μας

 Έχουμε ξεχάσει όλα αυτά τα χρόνια πως είναι να υπάρχουν 2 και παραπάνω καλές ομάδες που να διεκδικούν το πρωτάθλημα μέχρι τον Μάιο. Ένα βράδυ σε μια Λεωφόρο που δεν έβραζε όσο θα έπρεπε για έναν αγώνα τέτοιου βεληνεκούς. Καλώς ή κακώς τα μεγάλα ματς είναι και τα εμπορικά με τον παλμό να μην είναι αυτός που άρμοζε στην περίπτωση.

Στα αγωνιστικά τώρα, η ΑΕΚ ήθελε την νίκη και μόνο την νίκη, δεν τα κατάφερε. Ο Παναθηναϊκός ήθελε την νίκη και μόνο την νίκη, δεν τα κατάφερε. Με την ισοπαλία κάνεις δεν έμενε φανερά ευχαριστημένος αλλά και κάνεις δεν έμενε φανερά απογοητευμένος. Η κάθε πλευρά έχει την δικιά της επιχειρηματολογία για το ποιόν ευνοεί το Χ. Από την μια η ΑΕΚ με το πιο βατό πρόγραμμα σε σχέση με το τριφύλλι (Ολυμπιακό μέσα, Άρη έξω, Βόλο μέσα) και από την άλλη ο Παναθηναϊκός που με επικίνδυνο πρόγραμμα (ΠΑΟΚ μέσα, Ολυμπιακό έξω, Άρη μέσα) αλλά άμα τα κερδίσει όλα το σηκώνει.

Η ΑΕΚ δεν είχε τίποτα να χάσει, είναι ομάδα που αρέσκεται στο να ρισκάρει, απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό του λελογισμένου ρίσκου. Η ΑΕΚ ήταν καλύτερη καθώς κέρδισε την μάχη του με την ένταση της. Ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο ημίχρονο ισορρόπησε την εικόνα χωρίς όμως να βρει την ευκαιρία για το πολυπόθητο γκολ. Ο Brignoli κράτησε την ομάδα όπου χρειάστηκε, ο Sporar δεν κατάφερε με την κοντινή κεφαλιά να νικήσει το Αθανασιάδη και η αλληλοεξουδετέρωση αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς στα τρία ματς φωτιά για την κάθε ομάδα.

Σε αυτές τις τρείς τελευταίες μάχες πρέπει να αφήσουμε στο γήπεδο τις φωνές μας, να μην γκρινιάζουμε όταν γίνονται λάθη και να στηρίζουμε τους παίκτες μας. Ήρθε η ώρα ο Παναθηναϊκός να επιστρέψει και τα 13 χρόνια είναι πάρα πολλά. Οι νέοι ξέρουν τον Παναθηναϊκό μόνο από τις διηγήσεις και οι παλιοί των θυμούνται ως μια γλυκιά ανάμνηση. Η ώρα έχει έρθει και όσο περνάει από τα χέρια μας ο κόσμος πρέπει να είναι εκεί.